ROSIE: empowerment symbool

rosie_the_riveter-totaalGedurende de Tweede Wereldoorlog verlaten talloze mannen Amerika om te vechten in Europa en in de Pacific.

De regering had ze hard nodig, dus wie moesten hun lege plekken in opvullen?

Maar liefst 20 miljoen vrouwen namen tijdens de Tweede Wereldoorlog de plek in van hun mannen die in het leger gingen.

De regering had aanvankelijk moeite om vrouwen hiertoe te bewegen.

Daarom werd een grootschalige campagne opgezet die de Amerikaansen moest overhalen om in de fabrieken aan de slag te gaan of als taxichauffeur of arts.

Om het idee van de werkende vrouw aan de man (vrouw dus) te brengen werd vanaf 1943 Rosie the Riveter (vrij vertaald: Kaatje Klinknagel) in het leven geroepen.

Een levenslustige, sterke, wilskrachtige, mooie vrouw die met zichtbaar plezier werkt.

Rose Will Monroe stond model., vandaar Rosie. Zij verhuisde in de oorlog van Kentucky naar Michigan en ging daar werken in de Willow Run Aircraft Factory.

Ze werkte aan de bouw van B-29 en B-254 bommenwerpers voor de luchtmacht. De overheid benaderde haar om in de eerste Rosie the Riveter promotiefilm te spelen. Haar beeltenis werd tevens gebruikt voor de postercampagne.

De bekendste Rosie-afbeelding is echter die van de arbeidster met opgestroopte mouwen, die zegt: ‘We can do it!’, gemaakt door J. Howard Miller. Daarvoor gebruikte hij een afbeelding van een vrouw die fabriekswerk deed.

Deze vrouw bleek pas in 1984 ene Geraldine Doyle te zijn. Ze werkte destijds op 17-jarige leeftijd (overigens slechts een week) in de fabriek waar de foto werd genomen.

De Amerikaanse vrouwen waren in WO II gezamenlijk verantwoordelijk voor de productie van 300.000 vliegtuigen en honderdduizenden jeeps, schepen en tanks en droegen daarmee bij aan de oorlog die hun land op dat moment voerde. Maar ook in andere, meer alledaagse bedrijfstakken, participeerden ze.

Om de boodschap van de ‘werkende vrouw’ goed voor het voetlicht te brengen werd ook muziek ingezet. Liedjes als ‘Rosie the Riveter’ van de Four Vagabonds en ‘We’re the Janes who make the planes’ moesten het vrouwenwerk ‘verlichten’.

Hoewel vrouwen de complete mannenbanen overnamen, verdienden ze niet hetzelfde. Waar mannen in 1944 gemiddeld $54,54 per week verdienen, kregen de vrouwen $31,21.

Als het eind van de oorlog nadert, merkt de regering dat ongeveer 80% van de vrouwen wil blijven werken. Dit was echter niet de bedoeling. De mannen moesten na de oorlog immers hun plekken terug.

Om de vrouwen weer weg te krijgen werd een nieuwe campagne opgestart. In bioscopen was vanaf dat moment geregeld een reclame te zien waarin een Rosy vertelde dat ze haar arbeidsplek ‘natuurlijk en blijmoedig’ zou afstaan aan de mannen die straks weer zouden terugkeren’.

Hoewel veel vrouwen gehoor gaven aan die opdracht was ook een belangrijk feministisch gevoel ontwaakt. Velen realiseerden zich na de oorlogsjaren dat ze ook konden werken en daarmee financieel onafhankekijk konden zijn.

Rosie the Riveter staat tegenwoordig voor het volledige feministische gedachtengoed. Rose Will Monroe, de vrouw die ooit model stond, bleef een symbool van vrouwenemancipatie. Zij keerde niet terug naar haar aanrecht, maar bleef werken, o.a. als taxichauffeur.

Vandaag de dag kent Rosie ‘WE CAN DO IT” alle vormen, kleuren, beroepen, leeftijden, geaardheden en gedaantes. Ze inspireerde zelfs Barack Obama toen hij in 2008 de eerste zwarte president van de USA werd. Zijn variatie was: ‘YES, WE CAN”

Op ons powervrouwenblog zullen we regelmatig creatieve ‘Rosies’ blijven plaatsen. Ook mag u ons tippen. Graag zelfs!